Konstytucji Zakonu Paulinów:
Życie modlitwy
Artykuł 26
Święty Paweł Pierwszy Pustelnik, obcujący sam na sam z Bogiem, tradycja naszych Ojców, a przede wszystkim modlący się Chrystus i Jego Matka zobowiązują nas do nieustannego obcowania z Bogiem. W modlitwie poznajemy plan Boży względem nas samych i świata, wnikamy głębiej w zbawcze tajemnice Chrystusa i łaczymy się z Ojcem w Duchu Świętym odnawiającym ustawicznie oblicze ziemi. W ten sposób przyczyniamy się do budowy i wzrostu Królestwa Bożego na ziemi.
Artykuł 27
Serdeczne i żywe umiłowanie Pisma św., codzienne jego czytanie i rozważanie ułatwiają nam autentyczny dialog zbawczy z Bogiem. Obcowanie bowiem ze Słowem Bożym w duchu wiary i posłuszeństwa Bogu na wzór Maryi, która zachowywała słowa Pana, rozważając je w sercu swoim (por. Łk 2,19), prowadzi do wzniosłego poznania Jezusa Chrystusa (por. Flp 3,8). Jest też źródłem czystym i stałym życia duchowego oraz wszelkiego apostolstwa. Przeto niech wszyscy współbracia codziennie czytają Pismo św.
Artykuł 28
Wśród różnych form modlitwy szczególne miejsce w życiu paulińskiej Wspólnoty zajmuje modlitwa myślna. Wprowadza nas ona w tajemnicę Chrystusa i pomaga do pełniejszego i bardziej owocnego uczestnictwa w modlitwie liturgicznej, a zwłaszcza w tajemnicy Eucharystii oraz skutecznie służy rozwojowi życia wewnętrznego. Nich więc wszyscy członkowie klasztoru odprawiają wspólnie półgodzinne rozmyślanie rano. Natomiast drugie rozmyślanie, tradycyjnie pielęgnowane w Zakonie jako wyraz umiłowania paulińskiego życia "solus cum Deo solo", może być zastąpione inną formą modlitwy, dostosowaną do warunków miejsca, czasu i osób. Zarówno jednostki, jak i wspólnoty powinny troszczyć się o to, by każdemu zagwarantować czas na to spotkanie z Bogiem.
Artykuł 29
Celem sprawdzenia życia w świetle Ewangelii, umocnienia swojej osobistej przyjaźni z Bogiem i ożywienia gorliwości apostolskiej członkowie naszego Zakonu są zobowiązani do odprawienia sześciodniowych rekolekcji w ciągu roku oraz comiesięcznego dnia skupienia. Nalezy również zatroszczyć się o to, aby były odpowiednie domy, gdzie by można było w specjalny sposób pogłębiać swoje życie modlitwy lub odprawić ćwiczenia rekolekcyjne.
Arytkuł 30
Skupienie wewnętrzne i atmosfera ciszy stanowią jeden z podstawowych warunków spotkania z Bogiem w modlitwie, w głosie sumienia i wydarzeniach życia, w słowie Ojca mówiącego do nas w Chrystusie i Kościele. Dzięki skupieniu łatwiej możemy dzielić się z innymi ludźmi darem obecności Boga. Skupienie w naszych domach stanowi dobro, którego winna troskliwie strzec cała Wspólnota, a milczenie w określonych miejscach i porach dnia jest obowiązkiem wszystkich.
Artykuł 31
Modlitewny dialog z Bogiem ułatwiają przeróżne praktyki religijne i pobozne ćwiczenia przyjęte powszechnie w Kościele, a także w naszym Zakonie. Należą do nich: adoracja Chrystusa Eucharystycznego, czytanie Pisma św., studium Ojców Kościoła, wybitnych i uznanych teologów oraz pisarzy ascetycznych. Wśród bogatych form i wyrazów czci maryjnej należy postawić na pierwszym miejscu różaniec, który odmawiamy codziennie, łącząc go z rozważaniem tajemnic Odkupienia. Trzeba jednak pamiętać, że wymienione praktyki nie wyczerpują wszystkich możliwości autentycznego spotkania z Bogiem.
Artykuł 32
Współbracia powinni rozwijać w swej osobistej pobożności i w oddziaływaniu apostolskim nabożeństwa właściwe naszej rodzinie paulińskiej. Dlatego oprócz kultu maryjnego należy szczególnie pielęgnować nabożeństwo do św. Aniołów i św. Pawła Pustelnika, patrona Zakonu, którego uroczystość obchodzimy wszyscy zarówno w naszych światyniach, jak i w domach zakonnych. W ten dzień ponawiamy także naszą profesję zakonną.
Życie ofiary z Chrystusem
Artykuł 33
Przez życie pokutne, które charakteryzuje nasze paulińskie powołanie, bierzemy udział w zbawczym wyniszczeniu Chrystusa, zespalamy się z Kościołem pokutującym i ustawicznie odnawiającym się. Akty pokuty prowadzą nas do odwrócenia się od grzechu, do wewnętrznej przemiany w nowego człowieka oraz do utrwalenia woli przynależenia do Boga.
Artykuł 34
Ojcowie nasi żyli tajemnicą Krzyża, przez trudy i dobrowolnie podjęte wyrzeczenia upodabniali się do cierpiącego za grzechy całego świata Chrystusa. Idąc ich śladem, Kapituły i przełożeni będą ustalać praktyki pokutne i umartwienia, stosowne do aktualnych wymogów religijnego życia; zwłaszcza w dniach i okresach, które z woli Kościoła mają charakter pokutny.
Artykuł 35
Do zasadniczych przejawów naszego życia pokutnego należą: umartwienie ciała przez post i wstrzemięźliwość; praca nad sobą i wytrwałe studium; znoszenie przeciwności, cierpień i starości. Należy pamiętać, że ducha pokuty wymagają także: praktyka rad ewangelicznych, wierność życiu modlitwy i życiu wspólnemu oraz pełne włączenie się w dzieła apostolskie. Nadto, rozeznając właściwie znaki czasu, podejmujemy również nowe formy pokuty, by tym skuteczniej innych wzywać do nawrócenia.
Usposobienie i dzieła pokutne łączymy z częstym sakramentem pokuty, w którym spotykamy się z Chrystusem przebaczającym i zadośćczyniącym Ojcu niebieskiemu za grzechy świata.
Artykuł 36
Post z powstrzymaniem się od pokarmów mięsnych zachowują członkowie naszego Zakonu we wszystkie piatki Wielkiego Postu.
Wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych:
a) we wszystkie piątki roku, z wyjątkiem uroczystości,
b) we wszystkie soboty roku - ku czci Najświętszej Maryi Panny, z wyjątkiem uroczystości,
c) od V Niedzieli Wielkiego Postu (wyłącznie) do Wielkiej Soboty, z wyjątkiem Wielkiego Czwartku,
d) dnia 7 grudnia, przed uroczystością Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
Post ścisły bez nabiału obowiązuje:
a) w wigilię uroczystości św. Pawła Pustelnika,
b) w środę popielcową,
c) w Wielki Piątek.