Zakon Świętego Pawła Pierwszego PustelnikaSolus Cum Deo Solo

Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae - Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika

Liturgia dnia

Dziś o powołania i za powołanych modlą się:

Video




TERMINY
rekolekcji

Transmisja z
Kaplicy Matki Bożej
na Jasnej Górze


stat4u

Historia » Żywoty naszych Braci » o. Stanisław z Oporowa

o. Stanisław z Oporowa OSPPEStanisław z Oporowa urodził się na początku XVI wieku w Oporowie. Ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim z tytułem bakałarza, a potem doktora filozofii. Do zakonu paulinów wstąpił przed 1515. Dwa lata później został przeorem w Wielgomłynach. Po śmierci prowincjała Macieja z Wojsławic został jego następcą. Z tym tytułem pojawił się w źródłach po raz pierwszy 26 listopada 1530. W 1531 w Wielgomłynach przyjął węgierskiego wizytatora generalnego, Kaspra i jego sekretarza Błażeja, który zadedykował mu potem przedmowę do dzieła o. Grzegorza Gyöngyösiego „Decalogus de beato Paulo”. Po odejściu z Wielgomłynów przebywał na Jasnej Górze, po czym w 1543 znowu objął tam obowiązki plebana. Przedtem Hieronim Mosiński przekazał klasztorowi na ręce Stanisława dobra we wsi Konopiska k. Częstochowy. Po przyjeździe do Wielgomłynów zetknął się prawdopodobnie po raz pierwszy z prądami reformacyjnymi oraz z niechęcią do klasztoru na Jasnej Górze, którą podsycał starosta chęciński upominający się o dobra w Konopiskach. Nie jest pewne, jak bardzo był w to zamieszany Stanisław, ale stało się to powodem jego prośby o przeniesienie do innego domu zakonnego. Trafił do rodzinnego Oporowa, gdzie spędził ostatnie lata życia. Zmarł 19 kwietnia 1552 w Oporowie. Zasłużył się dla obrony katolicyzmu w Polsce w czasach reformacji. Biografowie nazywają go „młotem na heretyków” i patronem kaznodziejów. Przypisuje mu się kazanie na Wawelu z 1540 roku, bardzo ostro krytykował obojętność religijną możnych. Zaraz po śmierci ojca Stanisława wierni nawiedzali jego grób, modląc się o wstawiennictwo u Pana Boga. Po otwarciu grobu, po kilku latach, jego ciało zachowało się nienaruszone. Fakt ten przyczynił się do wznowienia kultu. Ale zakonnicy dla zachowania tradycji unikania starań o beatyfikacje i kanonizacje swoich świętych, tak ukryli trumnę, że do dnia dzisiejszego nie można znaleźć miejsca pochowania o. Oporowskiego. Po wielu latach zaczęto spisywać cuda uproszone za wstawiennictwem o. Stanisława i wydawać jego życiorysy. Kult trwał, a wierni otrzymywali liczne łaski. Pierwsza opinia o jego świętości została opublikowana w przez Marcina Baroniusza w 1609 roku. W roku 1732 zgłoszono pierwsze formalne prośby o jego beatyfikację, ale sprawa nigdy nie została zdecydowanie posunięta naprzód. W 2. poł. XVIII wieku w Oporowie, w miejscu, gdzie się urodził, postawiono kapliczkę. Obecnie znajduje się tam cmentarz założony w 1813. Tradycyjnie nazywa się o. Stanisława z Oporowa błogosławionym.