Zakon Świętego Pawła Pierwszego PustelnikaSolus Cum Deo Solo

Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae - Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika

Liturgia dnia

Dziś o powołania i za powołanych modlą się:

Video




TERMINY
rekolekcji

Transmisja z
Kaplicy Matki Bożej
na Jasnej Górze


stat4u

Historia » Żywoty naszych Braci » o. Michał Zygmuntowski

Franciszek, w zakonie Michał, Zygmuntowski urodził się w Kielcach na początku 1732 r. w rodzinie szlacheckiej. Był synem Adama i Marianny. Sakrament chrztu św. przyjął 5 stycznia 1732 r. w kościele parafialnym w Kielcach. O jego dzieciństwie i wczesnej młodości nie posiadamy bliższych informacji. W rodzinie, oprócz chrześcijańskiego wychowania, zdobył także podstawowe wykształcenie. Od najmłodszych lat wzrastał ponadto w atmosferze zainteresowania muzyką, jego bowiem rodzice pielęgnowali w domu tradycje muzyczne oraz nauczyli syna, posiadającego piękny głos, gry na instrumentach oraz śpiewu. Naukę w zakresie gimnazjalnym pobierał prawdopodobnie w kolegium jezuitów w Sandomierzu, natomiast z całą pewnością można powiedzieć, że był w późniejszym czasie nauczycielem retoryki w tamtejszym kolegium.

W 1752 r. wstąpił do Zakonu Paulinów w Częstochowie. Próbę nowicjatu odbył w klasztorze św. Barbary i uwieńczył ją 12 sierpnia 1753 r. złożeniem ślubów zakonnych. W okresie bezpośredniego przygotowania do kapłaństwa studiował filozofię i teologię na Jasnej Górze. Święcenia przyjął w 1757 r. i został skierowany do pracy w klasztorze jasnogórskim. Objął tam stanowisko magistra, czyli kierownika-dyrygenta chóru kościelnego. Współpracował także z jasnogórską kapelą instrumentalną, która przeżywała wówczas chwile świetności, mając w swym gronie utalentowanych, a nawet wybitnych instrumentalistów i kompozytorów, jak: Józef Marcin Żebrowski, Eryk Brikner, Franciszek Perneckher czy Symforian Runge.

Należąc do ścisłego grona osób odpowiedzialnych za kształtowanie muzycznej oprawy nabożeństw w sanktuarium, o. Zygmuntowski nie tylko kierował chórem, lecz także wykonywał podczas liturgii solowe partie wokalne oraz komponował muzykę do tekstów kościelnych. W Archiwum Jasnej Góry zachowały się zaledwie dwie jego kompozycje: „Velum stempli” i „Omnes amici mei”, przeznaczone do wykonywania podczas uroczystej liturgii Wielkiego Piątku jako tzw. responsoria. Dotychczas nieznana, a odkryta niedawno notatka jasnogórskiego kronikarza pozwala stwierdzić, że nie były to jedyne kompozycje o. Zygmuntowskiego. Miał on bowiem skomponować jeszcze inne utwory, m.in. odznaczającą się wyjątkowym pięknem muzykę do psalmów nieszpornych na chór i orkiestrę. Utwory te są nam jednak dzisiaj nieznane. Pomimo skromnej ilości zachowanej spuścizny kompozytorskiej o. Zygmuntowskiego możemy powiedzieć, że swoją siedmioletnią pracą w sanktuarium na stanowisku dyrygenta, śpiewaka i kompozytora, wycisnął on znaczące piętno w zakresie rozwoju kultury muzycznej na Jasnej Górze.

Sanktuarium maryjne w Częstochowie nie było jedynym miejscem pracy duszpasterskiej o. Zygmuntowskiego. Gdy w 1764 r. zakończył współpracę z kapelą muzyczną, przeniósł się do klasztoru paulinów w Leśnej na Podlasiu, gdzie z całą pewnością przebywał w latach 1766-1769. Stamtąd przeszedł na urząd kaznodziei świątecznego w klasztorze paulinów we Lwowie, a w 1777 r. przeniósł się do klasztoru w Starej Wsi koło Brzozowa na Podkarpaciu. W Starej Wsi, znajdującej się już wtedy pod zaborem austriackim, prowadził duszpasterstwo w przyklasztornym sanktuarium maryjnym. Ze względu na braki personalne występujące w szeregach diecezjalnego duchowieństwa, podjął też funkcję administratora kilku sąsiednich parafii.

W 1779 r. powrócił do Częstochowy i został przez przełożonych skierowany do pracy kaznodziejskiej w klasztorze św. Barbary. W latach 1782-1785 podejmował zadania kaznodziei, najpierw w kościele paulinów w Mochowie koło Głogówka na Śląsku, zaś później w kościele paulinów w Beszowej. Kolejne lata jego życia były związane z klasztorem w Łęczeszycach koło Warszawy, gdzie sprawował urząd zastępcy przeora, a następnie przeora. Jesienią 1789 r. jako członek konwentu jasnogórskiego został ustanowiony zarządcą dóbr ziemskich tegoż konwentu w Zagórzu koło Kłobucka. Podejmowane tam prace administracyjne i gospodarcze nadwerężyły poważnie jego zdrowie. Pod koniec życia dużo chorował i cierpiał. Mieszkał wówczas w klasztorze św. Barbary w Częstochowie, w którym do ostatnich chwil pełnił posługę spowiednika nowicjuszy. Zmarł 13 października 1802 r. w klasztorze św. Barbary, mając 71 lat.

o. Dariusz Cichor OSPPE
w: Jasna Góra, nr 2, 2006