Zakon Świętego Pawła Pierwszego PustelnikaSolus Cum Deo Solo

Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae - Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika

Liturgia dnia

Dziś o powołania i za powołanych modlą się:

Video




TERMINY
rekolekcji

Transmisja z
Kaplicy Matki Bożej
na Jasnej Górze


stat4u

Powołanie » Czytelnia » Życie konsekrowane » Droga doskonałości - Katecheza Jana Pawła II

1. Drogę rad ewangelicznych nazywano często „drogą doskonałości”, a stan życia konsekrowanego — „stanem doskonałości”. Te określenia występują również w soborowej Konstytucji Lumen gentium, natomiast Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego nosi tytuł Perfectae caritatis, a jego tematem jest „dążenie do miłości doskonałej drogą rad ewangelicznych”. „Droga doskonałości” oznacza oczywiście drogę tej doskonałości, którą pragnie się osiągnąć, a nie doskonałości już zdobytej, jak wyjaśnia św. Tomasz z Akwinu. Ci, którzy praktykują rady ewangeliczne, nie twierdzą wcale, że już osiągnęli doskonałość. Uważają się za takich samych grzeszników jak wszyscy inni ludzie — za grzeszników zbawionych. Zdają sobie jednak sprawę, że są powołani w sposób bardziej wyraźny do tego, by dążyć do doskonałości, której istotą jest miłość.

2. Oczywiście, nie można zapominać, że wszyscy chrześcijanie powołani są do doskonałości. O tym powołaniu mówi sam Jezus Chrystus: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” (Mt 5,48). Sobór Watykański II, rozważając problem powszechnego powołania Kościoła do świętości stwierdza, że świętość ta „rozmaicie wyraża się […] u poszczególnych ludzi, którzy we właściwym sobie stanie życia dążą do doskonałości miłości, będąc zbudowaniem dla innych”. Jednakże ta powszechność powołania nie wyklucza szczególnego powołania niektórych do podjęcia drogi doskonałości. Zgodnie z przekazem Mateusza Jezus kieruje swoje wezwanie do bogatego młodzieńca, mówiąc: „Jeśli chcesz być doskonały” (Mt 19,21). Jest to ewangeliczne źródło pojęcia „drogi doskonałości”: bogaty młodzieniec pytał Jezusa o „to, co jest dobre” i jako odpowiedź otrzymał zestaw przykazań. Jednak w momencie powołania zostaje mu ukazana doskonałość wychodząca poza przykazania: we-zwany jest do wyrzeczenia się wszystkiego, by pójść za Jezusem. Doskonałość polega na całkowitym oddaniu się Chrystusowi. W tym właśnie sensie droga rad ewangelicznych jest „drogą doskonałości” dla tych, którzy są do tego powołani.

3. Zauważmy również, że doskonałość zaproponowana przez Jezusa bogatemu młodzieńcowi nie oznacza zubożenia osoby, lecz jej wzbogacenie. Jezus zaprasza swego rozmówcę do zrezygnowania z programu życia, w którym istotne miejsce zajmuje troska o „mieć”, aby odkryć prawdziwą wartość osoby realizującej się w czynieniu z siebie daru dla innych, a zwłaszcza w ofiarnym pójściu za Zbawicielem. Możemy więc powiedzieć, że wszystkie wyrzeczenia — rzeczywiste i poważne — związane z radami ewangelicznymi nic człowiekowi nie ujmują. Ich celem jest doskonalenie osobistego życia jako owocu łaski nadprzyrodzonej, odpowiadającej najszlachetniejszym i najgłębszym aspiracjom ludzkiej istoty. W związku z tym św. Tomasz mówi o spiritualis libertas oraz o augmentum spirituale: o wolności i wzrastaniu ducha.

4. Jakie zasadnicze elementy wyzwolenia i wzrostu rozwijają rady ewangeliczne w człowieku, który nimi żyje? Przede wszystkim świadome dążenie do doskonałości wiary. Odpowiedź na wezwanie: „Pójdź za Mną!” i związane z tym wyrzeczenia, domagają się gorącej wiary w Boską Osobę Chrystusa oraz absolutnej ufności w Jego miłość: jedna i druga muszą wciąż wzrastać i umacniać się, by stawić czoło trudnościom. Nie może też zabraknąć świadomego dążenia do doskonałości nadziei. Wezwanie Chrystusa trzeba widzieć w perspektywie życia wiecznego. Ci, którzy je podejmują, muszą zachować głęboką i stałą nadzieję zarówno w chwili składania ślubów, jak i przez całe życie. Pozwoli im to złożyć świadectwo o nieprzemijalnej wartości dóbr niebieskich w świecie pełnym dóbr względnych i nietrwałych. Profesja rad ewangelicznych pogłębia przede wszystkim świadome dążenie do doskonałej miłości względem Boga. Sobór Watykański II mówi o konsekracji dokonującej się dzięki radom ewangelicznym jako o darze składanym z siebie Bogu „umiłowanemu nade wszystko”. Jest to wypełnienie pierwszego przykazania: „Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił” (Pwt 6,5; por. Mk 12,30 i par.). Życie konsekrowane rozwija się w sposób autentyczny poprzez stałe pogłębianie tego daru, i to od samego początku, oraz poprzez coraz bardziej szczerą i mocną miłość w wymiarze trynitarnym: jest to miłość do Chrystusa, która wzywa do zażyłości i przyjaźni z Nim; miłość do Ducha Świętego, która każe i jednocześnie pomaga całkowicie otworzyć się na Jego natchnienia; wreszcie miłość do Ojca, która jest początkiem i najwyższym celem życia konsekrowanego. Dokonuje się to szczególnie w modlitwie, ale również w całej postawie, otrzymującej dzięki cnocie religii wymiar zdecydowanie wertykalny. Oczywiście, wiara, nadzieja i miłość budzą i coraz bardziej umacniają dążenie do doskonałej miłości bliźniego jako wyrazu miłości wobec Boga. „Uczynienie z siebie daru dla umiłowanego nade wszystko Boga” zakłada głęboką miłość bliźniego: miłość, która chce stawać się coraz doskonalsza na wzór miłości Zbawiciela.

5. Prawda życia konsekrowanego jako zjednoczenia z Chrystusem w Bożej miłości wyraża się w niektórych zasadniczych postawach, które powinny umacniać się przez całe życie. W ogólnym zarysie można wymienić: pragnienie ukazania wszystkim miłości pochodzącej od Boga za pośrednictwem Serca Chrystusa, a więc uniwersalność miłości, której nie powstrzymują bariery, wznoszone przez ludzki egoizm w imię rasy, narodu, tradycji kulturowej, pochodzenia społecznego lub religii, itp.; życzliwość i szacunek wobec wszystkich, zwłaszcza wobec tych, których ludzie najbardziej zaniedbują lub którymi wręcz pogardzają; okazywanie szczególnej solidarności ubogim, prześladowanym lub ofiarom niesprawiedliwości; troska o to, by pomóc tym, którzy najwięcej cierpią; licznym dziś inwalidom, opuszczonym, uchodźcom, itd.; świadectwo pokornego i cichego serca, które nie potępia, wyrzeka się wszelkich form gwałtu i zemsty i przebacza z radością; pragnienie wprowadzania wszędzie atmosfery sprzyjającej pojednaniu i przyjęciu ewangelicznego daru pokoju; ofiarne uczestniczenie we wszelkich inicjatywach apostolskich mających na celu szerzenie Chrystusowego światła i niesienie ludzkości zbawienia; wytrwała modlitwa w ważnych intencjach Ojca Świętego oraz Kościoła.

6. Liczne i rozległe są pola, na których bardziej niż kiedykolwiek potrzebne jest dziś zaangażowanie osób konsekrowanych, rozumiane jako wyrażenie miłości Boga w konkretnych formach ludzkiej solidarności. Być może w wielu przypadkach mogą oni dokonywać jedynie rzeczy niewielkich z ludzkiego punktu widzenia, a przynajmniej mało widocznych, nie rzucających się w oczy. Jednak nawet i niewielki wkład jest skuteczny, jeśli ożywia go autentyczna miłość (a ona jest rzeczą prawdziwie wielką i potężną), zwłaszcza jeśli jest to ta sama trynitarna miłość, obecna w Kościele i świecie. Powołaniem osób konsekrowanych jest pokorna i wierna współpraca w rozpowszechnianiu Kościoła w świecie, na drodze miłości.

Katecheza Jana Pawła II z dn. 9.11.1994