Zakon Świętego Pawła Pierwszego PustelnikaSolus Cum Deo Solo

Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae - Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika

Liturgia dnia

Dziś o powołania i za powołanych modlą się:

Video




TERMINY
rekolekcji

Transmisja z
Kaplicy Matki Bożej
na Jasnej Górze


stat4u

Powołanie » Czytelnia » Życie konsekrowane » Życie konsekrowane w służbie Kościoła - Katecheza Jana Pawła II

1. Sobór Watykański II ukazuje eklezjologiczny wymiar rad ewangelicznych. Sam Jezus daje do zrozumienia w Ewangelii, że celem Jego wezwań do życia konsekrowanego jest ustanowienie królestwa: dobrowolny celibat powinien być zachowywany dla królestwa niebieskiego (por. Mt 19,12), a wyrzeczenie się wszystkiego, aby pójść za Mistrzem, znajduje uzasadnienie w „królestwie Bożym” (por. Łk 18,29). Jezus ustanawia ścisły związek między misją, którą powierza Apostołom, a skierowanym do nich wezwaniem do porzucenia wszystkiego i pójścia za Nim: mają porzucić swą działalność świecką oraz posiadane dobra, jak czytamy u Łukasza (por. 18,28). Piotr jest tego świadom, dlatego stwierdza wobec Jezusa, również w imieniu pozostałych Apostołów: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą” (Mk 10,28; por. Mt 19,27). Jezus oczekuje tego od swoich Apostołów, ale również od tych, którzy w różnych epokach dziejów Kościoła zechcą kontynuować Jego apostolstwo na drodze rad ewangelicznych: prosi o poświęcenie całej osoby i wszystkich sił dla wzrostu królestwa Bożego na ziemi, za który Kościół ponosi główną odpowiedzialność. Trzeba dodać, że zgodnie z tradycją chrześcijańską celem powołania nigdy nie jest jedynie osobiste uświęcenie. Co więcej, uświęcenie wyłącznie osobiste nie byłoby autentyczne, ponieważ Chrystus powiązał ściśle świętość z miłością. Kto więc stara się o osobistą świętość, powinien to czynić w ramach służby życiu i świętości Kościoła. Nawet życie czysto kontemplacyjne, jak powiedzieliśmy w jednej z poprzednich katechez, zawiera tę orientację eklezjologiczną. Wynika stąd, według Soboru, że zakonnicy mają zadanie i obowiązek pracy we wszystkich częściach świata, której celem jest umacnianie i szerzenie Królestwa Chrystusowego. Wobec wielkiej różnorodności posług potrzebnych Kościołowi, jest w nim miejsce dla wszystkich. Każda osoba konsekrowana może i powinna zaangażować wszystkie swe siły w wielkie dzieło ustanawiania i szerzenia Królestwa Chrystusowego na ziemi, zgodnie z otrzymanymi zdolnościami i charyzmatami, w konstruktywnej harmonii z posłannictwem własnej rodziny zakonnej.

2. Szerzenie Królestwa Chrystusowego jest szczególnym celem działalności misyjnej. Istotnie, historia potwierdza, że zakonnicy odegrali ważną rolę w misyjnym wzroście Kościoła. Powołani do całkowitej konsekracji, potwierdzonej ślubami, zakonnicy okazują swoją ofiarność angażując się w głoszenie wszędzie Dobrej Nowiny o swym Mistrzu i Panu, nawet w najbardziej odległych zakątkach świata, jak to czynili Apostołowie. Obok Instytutów, w których część członków poświęca się działalności misyjnej ad gentes, istnieją również inne, założone specjalnie w celu ewangelizowania ludów, które nie przyjęły jeszcze Ewangelii. Tak więc misyjny charakter Kościoła konkretyzuje się w „specjalnym powołaniu”, dzięki czemu działa on ponad wszelkimi granicami geograficznymi, etnicznymi i kulturowymi, in universo mundo (por. Mk 16,15).

3. Dekret Perfectae caritatis Soboru Watykańskiego II przypomina, że „bardzo liczne są w Kościele instytuty, czy to kleryckie czy laickie, oddane różnym dziełom apostolskim; mają one według udzielonej sobie łaski różne dary”. To Duch Święty rozdziela charyzmaty w miarę wzrastających potrzeb Kościoła i świata. Należy dostrzec w tym fakcie jeden z najwyraźniejszych znaków Bożej hojności, inspirującej i wzbudzającej ludzką ofiarność. I trzeba naprawdę się cieszyć, kiedy ten znak ujawnia się często, jak w naszych czasach, bo to dowodzi, że coraz powszechniejsza i głębsza jest postawa służby królestwu Bożemu i Kościołowi. Zgodnie z nauczaniem Soboru działalność zakonników, zarówno w dziedzinie bezpośrednio apostolskiej, jak też i charytatywnej, nie stanowi przeszkody do ich uświęcenia, lecz pomaga w nim, ponieważ pogłębia miłość do Boga i bliźniego oraz pozwala samym apostołom mieć udział w łaskach udzielanych tym, którzy korzystają z ich działalności.

4. Sobór dodaje jednak, że całą działalność apostolską powinno ożywiać zjednoczenie z Chrystusem, do którego muszą dążyć zakonnicy ze względu na swą profesję. „Dlatego też całe życie zakonne członków powinno być przepojone duchem apostolskim, a cała działalność apostolska ma być nacechowana duchem zakonnym”. Osoby konsekrowane jako pierwsze w Kościele powinny pokazać, że potrafią oprzeć się pokusie rezygnacji z modlitwy na rzecz działalności. To one mają dać świadectwo, że apostolska owocność ich pracy wypływa z życia wewnętrznego przepojonego wiarą i doświadczeniem spraw Bożych: ex plenitudine contemplationis, jak mówi św. Tomasz z Akwinu. Problem pogodzenia działalności apostolskiej z modlitwą pojawiał się często w minionych wiekach, istnieje też dzisiaj, zwłaszcza w Instytutach monastycznych. Sobór wyraża szacunek dla „czcigodnej instytucji życia monastycznego, która w ciągu długich wieków zdobyła sobie wielkie zasługi wobec Kościoła i społeczności ludzkiej”. Dopuszcza możliwość różnych sposobów realizacji „głównego obowiązku mnichów”, którym jest „pełnienie wśród murów klasztornych pokornej, a zarazem wzniosłej służby wobec Majestatu Bożego”, czy to przez całkowite oddanie się kultowi Bożemu w życiu ukrytym, czy też przez podjęcie „zgodnie z prawem jakichś dzieł apostolatu lub miłosierdzia chrześcijańskiego”. W sposób bardziej ogólny Sobór zaleca wszystkim Instytutom, by odpowiednio przystosowały reguły i zwyczaje do wymagań apostolstwa, któremu się poświęcają, mając jednak na względzie to, że „życie zakonne oddane dziełom apostolskim przybiera wielorakie formy”, a więc uwzględniając ich różnorodność oraz potrzebę, „aby w różnych instytutach życie członków w służbie Chrystusa rozwijać odpowiednimi i właściwymi dla nich środkami”. W tym dziele przystosowania nie można ponadto nigdy zapominać, że jest ono dziełem Ducha Świętego, któremu trzeba okazywać uległość w poszukiwaniu metod działalności bardziej skutecznej i owocnej.

5. Ze względu na ten wieloraki wkład, jaki zakonnicy dzięki różnorodności swych powołań i charyzmatów wnoszą przez modlitwę i działalność w szerzenie i umacnianie Królestwa Chrystusowego, Kościół — jak mówi Sobór — „bierze w opiekę i popiera swoisty charakter rozmaitych instytutów zakonnych”; i „nie tylko swym zatwierdzeniem podnosi profesję zakonną do godności stanu kanonicznego, ale także przez swą działalność liturgiczną ukazuje ją jako stan poświęcony Bogu […], łącząc ich ofiarę z ofiarą eucharystyczną”. W szczególności zaś Papież, zgodnie z nauczaniem Soboru, dba o dobro Instytutów zakonnych i ich poszczególnych członków, „aby […] tym lepiej zaradzić potrzebom całej owczarni Pańskiej”. Realizacji tego celu służy instytucja egzempcji, na mocy której pewne Instytuty poddane są bezpośrednio władzy papieskiej. Egzempcja nie zwalnia zakonników z „okazywania biskupom czci i posłuszeństwa”. Jej jedynym celem jest umożliwienie działalności apostolskiej lepiej służącej dobru całego Kościoła. Pełniąc służbę wobec Kościoła, życie konsekrowane pozostaje w sposób szczególny do dyspozycji Papieża, widzialnej głowy Kościoła powszechnego, realizując jego zamysły i programy. Eklezjalny wymiar życia konsekrowanego osiąga tu swój szczyt nie tylko w porządku kanonicznym, lecz również duchowym. Konkretyzuje się w tym ślub posłuszeństwa, który zakonnicy składają władzy Kościoła, spełniającej funkcję zastępczą, przekazaną jej przez Chrystusa.

Katecheza Jana Pawła II z dn. 11.1.1995.