Zakon Świętego Pawła Pierwszego PustelnikaSolus Cum Deo Solo

Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae - Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika

Liturgia dnia

Dziś o powołania i za powołanych modlą się:

Video




TERMINY
rekolekcji

Transmisja z
Kaplicy Matki Bożej
na Jasnej Górze


stat4u

Powołanie » Czytelnia » Życie konsekrowane » Wpływ Ducha Świętego na życie konsekrowane - Katecheza Jana Pawła II

1. W Konstytucji dogmatycznej o Kościele Sobór Watykański II stwierdza, że życie konsekrowane w swych różnorodnych formach ukazuje „nieograniczoną moc Ducha Świętego działającego przedziwnie w Kościele”. Również soborowy Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego podkreśla, że „natchnienie Ducha Świętego” dało początek zarówno życiu pustelniczemu, jak i tworzeniu „rodzin zakonnych, które Kościół chętnie objął swą powagą i zatwierdził”. Duchowość zaangażowania zakonnego, ożywiająca wszystkie Instytuty życia konsekrowanego, opiera się w sposób wyraźny na Chrystusie, na Jego Osobie, na Jego życiu dziewiczym i ubogim, uwieńczonym przez złożenie całkowitej ofiary z siebie za braci, w doskonałym posłuszeństwie Ojcu. Jest to jednak duchowość w ściślejszym znaczeniu tego słowa, czyli pewne ukierunkowanie będące dziełem Ducha Świętego. Pójście za Chrystusem w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie nie byłoby bowiem możliwe bez natchnienia Ducha Świętego, sprawcy każdego wewnętrznego postępu i dawcy wszelkich łask w Kościele. „Pobudzone miłością, rozlaną przez Ducha Świętego w ich sercach”, osoby konsekrowane — jak mówi Sobór — „coraz bardziej żyją dla Chrystusa i dla Jego Ciała, którym jest Kościół”.

2. W życiu zakonnym i w każdej formie życia konsekrowanego działa suwerennie i decydująco Duch Święty, czego wrażliwe dusze mogą doświadczyć w sposób trudny do wyrażenia dzięki pewnego rodzaju „pokrewieństwu”, które tworzy miłość Boża, jak powiedziałby św. Tomasz. Kiedy w swym Kościele Jezus Chrystus powołuje mężczyzn lub kobiety, by poszli za Nim, Jego głos i Jego przyciągająca siła dają się rozpoznać dzięki wewnętrznemu działaniu Ducha Świętego, którego zadaniem jest ułatwienie zrozumienia tego powołania i wzbudzenie pragnienia, by udzielić na nie odpowiedzi przez całkowite poświęcenie życia Chrystusowi i Jego królestwu. To On rozwija w tajnikach duszy łaskę powołania, przygotowując drogę, na której ta łaska będzie mogła osiągnąć swój cel. To On jest głównym wychowawcą powołań. To On prowadzi dusze konsekrowane drogami doskonałości. To On wzbudza wielkoduszność, cierpliwość oraz wierność każdego i wszystkich.

3. Duch Święty działa nie tylko w każdej duszy, lecz również jest przy powstawaniu każdej wspólnoty osób konsekrowanych: podkreśla to Sobór Watykański II. Tak było w przeszłości, tak jest również i dziś. Duch Święty zawsze obdarzał i wciąż obdarza niektóre osoby charyzmatem założycieli. Zawsze sprawia, że wokół założyciela lub założycielki gromadzą się osoby, które dostrzegają wartość obranej przez niego lub przez nią formy życia konsekrowanego, nauczania, ideału, autentycznej miłości, nauki lub duszpasterstwa. Duch Święty tworzy zawsze i pogłębia harmonię wśród osób należących do zgromadzenia i pomaga im rozwijać wspólne życie ożywiane miłością, zgodnie ze szczególnymi cechami charyzmatu założyciela i jego wiernych towarzyszy. Dodaje otuchy fakt, że za sprawą Ducha Świętego również w czasach dzisiejszych powstały w Kościele nowe formy wspólnot oraz nowe doświadczenia w dziedzinie życia konsekrowanego. Z drugiej strony należy przypomnieć, że to Duch Święty kieruje w Kościele poczynaniami władz, które są odpowiedzialne za przyjmowanie i kanoniczne uznanie wspólnot dusz konsekrowanych, po przebadaniu, ewentualnym ulepszeniu i wreszcie zatwierdzeniu ich konstytucji, a następnie dodają im otuchy, wspierają i nierzadko inspirują ich działalność. Ileż nowych inicjatyw, ileż nowych Instytutów i nowych parafii, ileż wypraw misyjnych ma swoje źródło, mniej lub bardziej znane, w prośbach lub wskazaniach, które pasterze Kościoła skierowali do założycieli i wyższych przełożonych Instytutów! Często działanie Ducha Świętego rozwija, a nawet wzbudza charyzmaty zakonników poprzez hierarchię. W każdym przypadku posługuje się nią, by zagwarantować rodzinom zakonnym ukierunkowanie zgodne z wolą Bożą i nauką Ewangelii.

4. A ponadto: Duch Święty wywiera swój wpływ na kandydatów do życia konsekrowanego w trakcie ich formacji. To On tworzy w Chrystusie harmonijną jedność wszystkich elementów duchowych, apostolskich, doktrynalnych i praktycznych, które Kościół uważa za nieodzowne, aby osiągnąć dobrą formację. To Duch Święty pozwala zrozumieć zwłaszcza ewangeliczną radę czystości, ukazując jej wartość poprzez wewnętrzne oświecenie, które wychodzi poza zwykłe możliwości ludzkiego rozumu (por. Mt 19,10-12). To On budzi w duszach pragnienie radykalnego oddania się Chrystusowi na drodze celibatu. To dzięki Niemu „osoba konsekrowana przez śluby zakonne stawia w centrum swego życia uczuciowego bardziej bezpośrednią relację z Bogiem za pośrednictwem Chrystusa in Spiritu, jako owoc ewangelicznej rady czystości”. Również w pozostałych dwóch radach ewangelicznych Duch Święty pozwala doświadczyć swej twórczej mocy. Nie tylko daje siłę potrzebną, by wyrzec się dóbr ziemskich i płynących z nich korzyści, lecz kształtuje w sercu ducha ubóstwa i wpaja pragnienie poszukiwania skarbu niebieskiego bardziej niż dóbr materialnych. Udziela również światła potrzebnego do sądu wiary, by w woli przełożonych rozpoznać tajemniczą wolę Bożą i by w praktykowaniu posłuszeństwa rozeznać pokorną, lecz wielkoduszną współpracę w wypełnieniu zbawczego planu.

5. Jako dusza Mistycznego Ciała, Duch Święty jest duszą każdego życia wspólnotowego. Rozwija wszystkie priorytety miłości, które mogą sprzyjać jedności i pokojowi w życiu wspólnym. Sprawia, że słowo i przykład Chrystusa w tym, co dotyczy miłości braterskiej stają się mocą działającą w sercach, jak powiedział św. Paweł (por. Rz 5,5). Jego łaska powoduje, że w postępowaniu osób konsekrowanych ujawnia się miłość cichego i pokornego Serca Jezusa, Jego postawa służby i Jego heroiczne przebaczenie. Nieustanne oddziaływanie Ducha Świętego jest równie konieczne, by osoby konsekrowane mogły wytrwać w modlitwie i w ścisłym zjednoczeniu z Chrystusem. Duch Święty budzi pragnienie bliskiego kontaktu z Bogiem, pogłębia upodobanie w modlitwie, coraz bardziej pociąga do Osoby Chrystusa, Jego słowa i przykładu Jego życia. Tchnienie Ducha Świętego ożywia również apostolską misję osób konsekrowanych zarówno w aspekcie indywidualnym, jak i wspólnotowym. Historyczny rozwój życia zakonnego, charakteryzujący się wzrostem zaangażowania w misję ewangelizacyjną potwierdza, że Duch Święty wspiera misyjny trud rodzin zakonnych w Kościele.

6. Osoby konsekrowane winny z kolei wyrabiać w sobie postawę otwartości na natchnienia i działanie Ducha Świętego, pogłębiać jedność z Nim, modlić się do Niego nieustannie o coraz obfitsze dary, a jednocześnie powierzać się Jego inicjatywie. Oto droga dobrze poznana przez świętych pasterzy i doktorów Kościoła, którzy czerpali z nauki Jezusa i Apostołów. Jest to droga świętych założycieli i założycielek, którzy dali początek tylu wielorakim formom wspólnoty, z których zrodziły się różne duchowości: bazyliańska, augustiańska, benedyktyńska, franciszkańska, dominikańska, karmelitańska i wiele innych; doświadczenia, drogi i szkoły, które świadczą o bogactwie charyzmatów Ducha Świętego i pozwalają — wieloma drogami — dotrzeć do jedynego Chrystusa, w jedynym Kościele.

Katecheza Jana Pawła II z dn. 22.03.1995.