Zakon Świętego Pawła Pierwszego PustelnikaSolus Cum Deo Solo

Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae - Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika

Liturgia dnia

Dziś o powołania i za powołanych modlą się:

Video




TERMINY
rekolekcji

Transmisja z
Kaplicy Matki Bożej
na Jasnej Górze


stat4u

Życie » Jakim zakonem są paulini?

Zakon to jedna z kilku różnych form wspólnot życia konsekrowanego, choć potocznie mówimy o wszystkich, że to zakony. Prawo kanoniczne nazywa takie wspólnoty instytutami życia konsekrowanego. Spróbujmy bardzo ogólnie nakreślić rozróżnienia miedzy nimi.

1. Instytuty życia konsekrowanego oddane kontemplacji

Zakony - nazywamy tak najstarsze w swym pochodzeniu wspólnoty monastyczne, należące zarówno do tradycji eremickiej (pustelniczej) jak i cenobickiej (wspólnotowej). Do nich odnosi się określenie „mnisi”. Skupiają swoje życie i działanie wokół kontemplacji Boga, rozważania słowa Bożego, celebracji liturgii i modlitwy. Zakonnicy z takich zakonów składają uroczyste śluby publiczne.

2. Instytuty życia konsekrowanego oddane dziełom apostolskim

Zgodnie z określonym charyzmatem pełnią apostolska służbę dla dobra Ludu Bożego, żyjąc radami ewangelicznymi we wspólnocie. Należą do nich liczne wspólnoty zakonne oddające się działalności apostolskiej i misyjnej. Do istotnych cech tych instytutów należą: konsekracja, życie charyzmatem założyciela, życie we wspólnocie, modlitwa i apostolstwo. Bardzo ważne dla członków danego instytutu jest pielęgnowanie swoistego stylu uświęcania i apostołowania, życia we wspólnocie, wynikających z charyzmatu założyciela, czyli sposobu realizowania Ewangelii w konkretnej rzeczywistości według ducha, którym Bóg natchnął założyciela.

Zakon Paulinów należy do dwóch opisanych powyżej form życia konsekrowanego. Nasz charyzmat wyrasta z najstarszych tradycji pustelniczych, które ukształtowały życie monastyczne w ogóle, a wraz z nadaniem Reguły św. Augustyna w 1308 r., stał się jednocześnie zakonem podejmującym apostolstwo, co pozwala w praktyce przekazywać w duszpasterstwie to co jest owocem życia kontemplacyjnego.
(Zobacz więcej na temat charyzmatu paulinów)

3. Instytuty świeckie

To nowa forma życia konsekrowanego powstała w naszych czasach. Ich członkowie przeżywają swoją konsekrację Bogu poprzez praktykowanie rad ewangelicznych w świecie, bez trwałej formy życia wspólnego i bez zewnętrznych oznak swojego powołania. Starają się przepajać i ożywiać społeczeństwo duchem Ewangelii, dążyć do przemiany świata od wewnątrz mocą błogosławieństw. Do istotnych cech takich instytutów należą: konsekracja wynikająca ze ślubowania rad ewangelicznych, oraz apostolat, będący konsekwencją konsekracji i świeckości. Przenikają one duchem Ewangelii wszystkie ludzkie sytuacje w środowisku pracy, w życiu rodzinnym i zawodowym oraz życie wspólnotowe. W Kościele istnieją także kleryckie instytuty świeckie, które pomagają kapłanom przeżywać głębiej duchowość kapłańską.

4. Stowarzyszenia życia apostolskiego

Realizują określony cel apostolski lub misyjny. Od instytutów zakonnych różnią się brakiem ślubów, a od instytutów świeckich - prowadzeniem życia braterskiego we wspólnocie. Charakteryzują się następującymi cechami: realizowaniem właściwego sobie celu apostolskiego, będącego głównym powodem istnienia tej formy życia konsekrowanego; wspólnotowością życia w działaniu; brakiem ślubów publicznych.

5. Dziewice poświęcone Bogu, pustelnicy, wdowy

Na nowo odradzają się dziś formy życia konsekrowanego obecne w starożytnym Kościele:
- Konsekrowane przez biskupa dziewice, które łączą się szczególną więzią z Kościołem lokalnym, któremu służą, pozostając w świecie.
- Pustelnicy i pustelnice, którzy nie należą do starożytnych zakonów lub nowych zgromadzeń, a podlegają bezpośrednio biskupom, żyjący w oddalonych od ludzi pustelniach.
- Wdowy, które składają wieczysty ślub czystości i poświęcają się modlitwie i służbie Kościołowi.

Jak rozpoznać z jakim zakonem mamy do czynienia?

Rodzaj wspólnoty życia konsekrowanego najłatwiej poznać po jego oficjalnej nazwie łacińskiej. W przypadku zakonów nazwa ta będzie się zaczynać od słowa „ordo” czyli po prostu „zakon”. Od tych nazw tworzy się skróty umieszczane np. przy nazwisku zakonnika dla określenia z jakiego zakonu pochodzi. A zatem jeśli pierwszą literą tego skrótu jest „o” mamy do czynienia z zakonem.
Kilka przykładów: OCSO - trapiści (Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae - Zakon Cystersów Ściślejszej Obserwancji), OFM - franciszkanie (Ordo Fratrum Minorum - Zakon Braci Mniejszych), OP - dominikanie (Ordo Praedicatorum - Zakon Kaznodziejski), OSB - benedyktyni (Ordo Sancti Benedicti - Zakon Świętego Benedykta), OSA - augustianie (Ordo Sancti Augustini - zakon Świętego Augustyna), OFMCap. - kapucyni (Ordo Fratrum Minorum Capuccinorum - Zakon Braci Mniejszych Kapucynów), no w wreszcie - OSPPE - paulini (Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae - Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika).
I jeszcze kilka przykładów innych wspólnot: CMF - klaretyni (Congregatio Missionariorum Filiorum Immaculati Cordis Beatae Mariae Virginis - Zgromadzenie Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Błogosławionej Maryi Dziewicy, skrót pochodzi od uproszczonej nazwy: Cordis Mariae Filii - Synowie Serca Maryi), CP - pasjoniści (Congregatio Passionis Iesu Christi - Zgromadzenie Męki Jezusa Chrystusa), FSC - bracia szkolni (Fratres Scholarum Christianarum - Zgromadzenie Braci Szkół Chrześcijańskich), FSSP - Bractwo Kapłańskie Świętego Piotra (Fraternitas Sacerdotalis Sancti Petri), IBP - Instytut Dobrego Pasterza (Institutum a Bono Pastore), SDS - salwatorianie (Societas Divini Salvatoris - Towarzystwo Boskiego Zbawiciela), SJ - jezuici (Societas Iesu - Towarzystwo Jezusowe).